czwartek, 15 czerwca 2017

Lampionik dla mamy



     Obklejanie czego popadnie pochłonęło mnie na całego. Dzisiaj lampionik dla mojej mamy, wykonany ze słoika serwetki, kawałka wstążki i kilku gałązek zasuszonej lawendy i pszenicy. Mamie spodobał się bardzo i stoi już na balkonowym stoliczku.
Jakość zdjęć pozostawia wiele do życzenia, nie widać pięknych drobnych kwiatuszków ale w realu efekt jest cudowny, sielski, jest tęsknota do lata...















































Serdecznie dziękuję za komentarze pod poprzednimi poprzednimi postami.

Papatki

Kamila

sobota, 3 czerwca 2017

Talerzyki



      Kolejny piękny weekend. Słoneczny, spędzany na świeżym powietrzu. Dosadziłam trochę kwiatów w babcinym ogródku i przy okazji trochę się opaliłam. Posadziłam też seler i por. Wyprałam stare worki po ziemniakach wygrzebane u teściów w piwnicy- będzie siedzisko i poducha :) a na zasadzonej dwa lata temu gruszy wypatrzyłam dzisiaj trzy małe owocki- to będą szalone zbiory ;) Trochę fotek kwiatom strzeliłam i z tego wszystkiego zapomniałam o popołudniowej kawuni, ale organizm jakoś nie domagał się tego rytuału.
      Wrzucam wreszcie wspomniane w poprzednim poście zdjęcia talerzyków. Uwielbiam serwetki- mam sporą kolekcję ( może kiedyś powstanie na ten temat jakiś pościk?). Tymi serwetkami lubię przystrajać nie tylko stół ale i różne przedmioty- z różnym skutkiem. Talerzyki po babci mojego męża są koloru kremowego, mam też do nich filiżanki i tak już któryś rok leżakują na szafeczce w kuchni. Przecierając je z kurzu pomyślałam, że może by tak...z resztą zapraszam na sesję :)

Mój faworyt

Najmniej udana próba

 Słodziak...





















































Chętnie zjadłabym z takiego talerzyka ciasteczko, tylko nie wiem, czy taki talerzyk wykonany metodą decoupage jest zdatny do konsumpcji (z niego) i czy nie zniszczy się po umyciu. No i mierzi mnie jeszcze ta filiżanka.

Papatki

Kamila

sobota, 27 maja 2017

Majowa niedziela



   Jak ja czekałam na ten dzień! Zaraz pakujemy plecaki i wyruszamy na rodzinną wycieczkę rowerową wzdłuż przełomu Dunajca. Będzie Czerwony Klasztor, ukochana Szczawnica, jakiś pyszny obiadek i przede wszystkim duuuużo słońca. Wczoraj spędziliśmy cudowny dzień u Babci Stefci, zrobiłam kilka szybkich fotek. Wczoraj też wyczarowałam piękne talerzyki ale to w następnym poście. No już, wrzucam zdjątka i zabieram się za robienie kanapek i herbaty do termosu.
 Udanej niedzieli Kochani!




































































 

niedziela, 21 maja 2017

Balkon kilka sezonów temu, czyli co z tym majem?



Maj Nas w tym roku nie rozpieszcza i ciągle straszy przymrozkami. Ja swój mały balkonik urządzam tradycyjnie po 15-tym ale w tym roku mam małe opóźnienie. Ciepłe dni wykorzystałam na prace w ogródku Babci Stefci a za balkon wezmę się w najbliższy weekend. I promise.
Tym czasem wygrzebane zdjęcia mojego balkonu  sprzed lat pięciu, czterech, trzech...
Jak ja tęsknię za słoneczkiem, ciepełkiem... No, co z tym majem?


 



































































































































 

środa, 17 maja 2017

Kocham Cię, Życie...


    Dzisiejszy post nie należy do najweselszych, ale mam ogromną potrzebę napisania go.
Niektórzy pewnie wiedzą, że z zawodu jestem pielęgniarką i pracuję miedzy innymi, jako pielęgniarka środowiskowa. Mam pacjentkę, młodą, inteligentną, życzliwą (lekarz psychiatra, pracowała lata w Anglii) i niestety śmiertelnie chorą. Złośliwy rak sutka z przerzutami do mózgu i wątroby. I codziennie, gdy od Niej wychodzę, mówimy sobie "do jutra" ale gdy tylko zamknę za sobą drzwi zastanawiam się, czy to jutro będzie, czy to ostatni raz. Miałam różnych pacjentów, których już nie ma wśród Nas ale jeszcze nigdy u nikogo nie widziałam takiej woli życia, takiej zapartości i myślę, że czasami powinno być mi wstyd. Każdy z Nas miewa problemy, które nawarstwiają się i czasami odbierają energię do działania, nawet egzystencji...ja ostatnio mam jakąś mega kulminację i mam ochotę krzyczeć i wyć- za co to?!!! 
    Przed chwilą tuliłam swoją Zosię (moja pacjentka też ma na imię Zofia), kruszynkę, którą kocham nad wszystko. Pogodne, kochane ZDROWE dziecko. Za jakieś dwie godziny mąż wróci z trzydniowej delegacji- cały i ZDROWY i ja przecież najszczęśliwszy człowiek na świecie siedzę i stukam w klawiaturę-ZDROWA. Jakie problemy?! Czarna bańka pękła.
     Pani Zofia jest osobą, która kocha naturę, zielarstwo, kwiaty i długie spacery po łąkach i lasach. Wielka szkoda, że Nasze drogi złączyły się w takich okolicznościach. Jest wspaniałym, ciepłym człowiekiem, który kocha życie i nie chce go wypuścić ze żelaznego uścisku, który pożera rdza choroby...
Więc... kocham Cię, Życie!